De dag van de operatie. Het trommelvlies van M.ark zou microscopisch gedicht worden. Al met al was dat toch een hele operatie!
Het was druk en alles liep uit. En dan zou hij nog als laatste aan de beurt zijn ook omdat zijn operatie het langst zou duren. Maar tegenwoordig mogen die tv's boven de bedjes gratis en voor niks aan daar. Waar vind je het nog. Gratis.. Dus ik had er geen kind aan. Sterker nog, ik las in diezelfde tijd 2 tijdschriften uit, waarvan ik er 1 dus al gelezen had..minder.
'Ik vind het nou toch wel spannend mam' zei die toen we er nog net niet binnen waren. Ik zag het ja.
Maar het moest gewoon gebeuren. Links hoort hij zò slecht dat er een gehoorapparaatje in zou moeten. Dit zòu kunnen helpen.

Ik heb echt wel eens met hm te doen als het om die oren gaat. Verder ook heus, maar die òren hè! De ellende begon al met een jaar of 1, en alhoewel ze er hier allemaal! last van hebben scoort hij toch wel een tien op de schaal van oren. En da's best heel vaak heel zielig! En dan heb ik het nog niet eens over de tijd die mij dàt al gekost heeft. Ik heb een abbonnement bij de dokter, en ik ken alle gangen van het ziekenhuis. Ik weet het. Het is niet levensbedreigend, en ik zie daar echt veel en veel ergere dingen. Maar dit is mijn kìnd! Dus erg.
En eindelijk. Tegen elven mochten we naar boven. Toen kon die ook best nog even geiten met de zusters..
..en het liefst had tie àl zn knuffels meegenomen
11.15 was hij compleet van de wereld, en begon het wachten. En wachten. En wachten. Er werd gebruik gemaakt van eigen weefsel om het gat te dichten. Er werd een stukje aan de binnenkant van zn oorschelp genomen. Achter zn trommelvlies was het één en al ontsteking dus daar is nog ontstekingsremmend spul in gegaan.
Wat.duurde.dat.wachten.lang.zeg.
Ik tik 12.32 toen ze op het scherm zagen dat de operatie klaar was en ik naar de uitslaapkamer mocht. Zò lang duurde het dus!
Hij was trouwens niet wakker te krijgen! Toen ging er eindelijk 1 oogje open. 'Waar ben ik?' zei die als eerste. En 'waar is mijn tandenborstel?' als tweede.
En iedere keer viel die weer weg. En toen kwam die ineens overeind. Had t'ie niet moeten doen, want ik kon nog net het laken van het bed afrukken. Hij spuugde een hoop bloed. Zn ogen draaiden alle kanten op. Zn evenwichtsorgaan was ook compleet van de leg. Hij spuugde weer.
Hij kwam wat meer bij, en kreeg een ijsje. Die hij half op had en weer bloed spuugde.
Hij was vreselijk duizelig en misselijk tegelijk. We mochten terug naar de kamer. Waar die gewoon weer in slaap viel.
En dit was ook gelijk de laatste foto die ik daar gemaakt heb. Alle andere kinderen op zaal vertrokken 1 voor 1. En alhoewel ze op de dagopname geen bezoekuur hebben mocht mn moeder wel langskomen. Uiteindelijk zaten we daar dus nog met zn drieeën. En toen inèèns nam die een potje appelmoes. Niet lang daarna een boterham. En toen die vroeg of t' ie er nog 2 mocht wist ik dat we daar de meeste tijd gehad hadden. Hij kreeg weer kleur en zn ogen gingen weer op stand helder.
Om vier uur waren we weer thuis. Dàt viel me dus weer alles mee. Voorlopig even rustig aan doen en over 6 weken terug. Operatie technisch is het voor 100% geslaagd. Of het gat ook daadwerkelijk dicht blìjft is 50%. Dus het blijft afwachten. Eerst de nacontrole over 6 weken. Dan het traject gehoortesten weer in.
C.hris staat dezelfde operatie te wachten aan allebèi zn oren. Ik bedoel. We zijn er nog lang niet. Maar dìt hebben we alvast weer achter de rug! #Positief blijven denken.
As we speak is t'ie buiten aan het knikkeren. Ik hield hm gewoon niet meer binnen op de bank! Als t'ie nou maar niet gaat niezen!!